Bij de Tim Van Laere Gallerij, een aangename kunstgallerij op het Antwerpse Zuid liep van 19 maart tot 2 mei 2009 een tentoonstelling van de Amerikaanse fotograaf Ed Templeton. Het was de tweede keer dat ik bij Tim Van Laere een tentoonstelling zag van deze fotograaf en het viel een beetje tegen... De eerste keer (7 december 2006 tot 20 januari 2007) was de gehele ruimte door Templeton aangepakt. Met verf op de muren, massa's foto's en kunst van de skateboarder-fotograaf. Deze keer zag het er allemaal wat soberder. Gelukkig werd veel goedgemaakt door pure fotografie.
Van de webstek van de Tim Van Laere Gallerij:
STRANGE NEW FEELINGS
In een rijke stroom van beelden documenteert Ed Templeton (°1972) zijn eigen leven en dat van de mensen om hem heen. Beelden uit het alledaagse leven van hem en zijn vrouw Deanna, maar ook van anderen –veelal- jongeren, thuis in Orange County (California), of tijdens de vele reizen die hij als pro-skateboarder en als kunstenaar maakt. Fotografie is een belangrijke constante in zijn werk, maar de laatste jaren nemen de schilderijen en tekeningen een steeds prominentere plaats in het oeuvre.
Templeton presenteert zijn foto’s, tekeningen en schilderijen graag op een niet-hiërarchische wijze, in grote hoeveelheden tegelijkertijd en door elkaar. Vaak hangt hij clusters van werken op in de vorm van “beeldwolken”, tegen een kleurige achtergrond waarop eveneens wolken geschilderd zijn. Het komen en gaan van de wolken voelt in deze ensceneringen als een metafoor voor het verschijnen en verdwijnen van beelden, zoals bij een reiziger die iedere dag talloze nieuwe indrukken opdoet. In Templetons manier van kijken herkennen we dan ook iets van de fascinatie van de voorbijganger, de passant, wanneer die op onverwachte momenten gegrepen wordt door het “bijzondere van het gewone”, door de uitzonderlijke en verrassende existentiële kwaliteiten van het dagelijks leven.
Zelf opgegroeid in de “Nieuwe Wereld”, manifesteert hij zich in zijn fotografisch werk met name als een chroniqueur van het dagelijks leven van de jeugd in de voorsteden van de Verenigde Staten en het –minder alledaagse- leven van de -vaak nog zeer jonge- profskateboarders op tournee. Sexualiteit en kwetsbaarheid zijn veelvuldig terugkerende thema’s en de wijze waarop ze in beeld gebracht worden getuigt van een groot inlevingsvermogen: “Niets menselijks is vreemd” lijkt daarbij het motto te zijn. Het is fascinerend om je te realiseren dat het waarschijnlijk juist deze humanistische blik is die de beelden een niet-alledaagse kwaliteit geeft.
Ook in Templetons schilderijen en tekeningen is de kwetsbaarheid van de mens een belangrijk thema. Dat geldt speciaal voor de werken die bevolkt worden door zombie-achtige menselijke figuren die zo weggelopen lijken te zijn uit een middeleeuws Laatste Oordeel – tafereel. Dat brengt mij op een andere constatering, namelijk dat, hoewel zijn meer realistische portretten zeker verwantschap vertonen met het werk van David Hockney, veel van de kwaliteiten van Templetons schilderijen associaties oproepen met de 15e eeuwse schilderkunst van figuren zoals Hans Memling, Hieronymus Bosch of Rogier van der Weyden. Dat het hierbij voor Templeton niet slechts om een onbewuste fascinatie gaat, blijkt ondermeer uit de recente experimenten met beschilderde drieluik-panelen en het opduiken in zijn werk van foto’s van 15e eeuwse schilderijen en beeldhouwwerken. Maar nog belangrijker dan deze formele verwijzingen vind ik de inhoudelijke verwantschap tussen Templetons werk en dat van zijn 15e eeuwse voorgangers in de “Oude Wereld”. Een verwantschap die ik zou willen omschrijven als een diepgaand en tijdloos engagement met de universele parameters van het mens-zijn. En daarmee staat het werk mijlenver af van het koele en afstandelijke intellectualisme van veel mainstream hedendaagse kunst.
Stijn Huijts
